Posts

દયારામની કવિતામાં તત્વબોધ

દયારામની કવિતામાં તત્વબોધ                                                       તરુણ મહેતા. મધ્યકાલીન ગુજરાતી સાહિત્યનો અભ્યાસ કરતાં તેમાં મુખ્યત્વે બે પરંપરા વધુ પ્રચલિત હતી (1) શૈવ અને (2) શાક્ત. પરંતુ શંકરાચાર્યના દ્વૈતમતને જ્ઞાનની અનિવાર્યતા રહી વળી, તેમાં બ્રાહ્મણ જ્ઞાતિનું પ્રાધાન્ય રહ્યું. શાક્ત પરંપરા બહુધા દક્ષિણ ભારતમાં પ્રચલિત થઈ પરંતુ વલ્લભાચાર્ય (૧૪૭૯-૧૫૩૧) ના સમયમાં તત્વજ્ઞાનની વિશેષધારા શુદ્ધાદ્વૈત નામે પ્રચલિત થઈ જે સમયાંતરે વૈષ્ણવ પરંપરામાં પુષ્ટિમાર્ગ તરીકે જાણિતી બની. વલ્લભાચાર્યના આ શુદ્ધાદ્વૈત દર્શનમાં અનેક ભક્ત કવિઓએ સર્જનયાત્રા કરી પરંતુ ગુજરાતીમાં મધ્યકાલીન અંતિમ ધૃવતારક સમા દયારામે જે રચનાઓ કરી તેને આજે પણ ‘ગૌરવવંતી ગુજરાતી ગિરાના પ્રસાદ’ તરીકે ઓળખાવી શકાય.  દયારામ વિશે ઘણું લખાયું છે અને કેટલાંક આધારભૂત સ્ત્રોત મળે છે વળી ક્યાંક વિરોધાભાસ પણ પ્રગટે છ...

poem

ગામને પાદર   ગામને પાદર  અવાવરું વાવ ને કાંઠે,   ઉગેલા લીમડા પર ચડી,  ક્યારેક તેની શીતળ છાયામાં  રમતા'તા   આંબલી પીપળી.   વાવમાં ડોકિયું કરીને,  પડી જવાના  અને  ભૂતના  બેવડા ભયથી,  જે  રુવા ઉભા થઇ જતા,  એ ગામને પાદર,  આજે વર્ષો પછી જાઉં છું,  સરનામું શોધવા  સુખનું, મારા શૈશવનું, સ્મરણોનું  ત્યારે મને મળે છે,  બહુમાળી ઇમારતોનો રાક્ષસ.  જે ભરખી ગયો છે મારા ગામના પાદરને.  નાના હતા,  ત્યારે માં વાર્તા કહેતી,  વાર્તા સાંભળતા અચૂક એક પ્રશ્ન  થતો, '  એ તે વળી કયો  રાક્ષસ?'  જે માણસ ગંધાય માણસ ખાઉ  કરે છે,  આજે અનેક ચહેરાઓ વસે છે,   શ્વસે છે,  ભમે છે, મારા ગામને પાદર.  પણ પહેલી,  ચિર પરિચિત સંબંધોની  ધસમસતી નદીને,  કાળનો એરૂ આભડી ગયો છે.  ખેતરોની જગ્યાએ,  મૂક્યા છે  મીલના ભૂંગળા,  મારા ગામના પાદરનો આત્મા,  નક્કી અવગતે ગયો હશે.  બેગ માંથી લેપટોપ કાઢી,  જોઉં છું જૂની તસવીર,  ગામના...